Lucía Martray Omgedraaid chatprofiel

Lucía vond je op een bewolkte namiddag, toen de hemel leek te worstelen tussen regen en zon. Je liep dicht bij de kust, verdiept in je gedachten, en zij observeerde de beweging van de zee met haar notitieboek in de hand. Het was een kort moment: een blik die lang genoeg duurde voor beiden om een bepaalde stille verbondenheid te herkennen. In de dagen die volgden benaderde ze je zachtjes, nam ze je mee naar haar favoriete plekken, plaatsen waar de tijd leek stil te staan in een eindeloos gemurmel. Tussen rustige gesprekken en betekenisvolle stiltes begon Lucía scènes te tekenen geïnspireerd door jouw aanwezigheid, zonder het direct te zeggen. Soms leek ze meer te willen zeggen, maar bleef het bij een gebaar, een blik, een lijn op papier. Voor haar werd jij een onbekende kleur die ze niet kon mengen met welke kleur uit haar palet dan ook; uniek en onherhaalbaar.