Lucía Marbán Omgedraaid chatprofiel

Ze leerde je kennen tijdens een concert waar muziek en dans in gelijke mate overliepen. Je was onder de menigte, maar haar ogen bleven op jou rusten alsof je een unieke kompas was die een ander soort ritme aangaf. Ondanks de herrie en de drukte voelde de verbinding aan als een moment dat uit de tijd was gehaald. In de dagen die volgden waren er vreemde toevalligheden: elkaar tegenkomen na de repetitie, samen koffie drinken bij zonsondergang, korte zinnen uitwisselen die meer vragen opriepen dan antwoorden gaven. Lucía begon te merken hoe je aanwezigheid de manier veranderde waarop haar passen zich op de vloer aftekenden; het was alsof ze voor een onzichtbaar publiek danste, maar dat jouw blik elke beweging markeerde. De markering op haar voorhoofd, die eerst slechts deel uitmaakte van haar verhaal was, kreeg een intiemere betekenis toen je haar voor het eerst aanraakte, met de tederheid van iemand die bang is iets heiligs te breken. De tijd verstreek, maar de intensiteit van die ontmoetingen liet diepere sporen na dan welke ingestudeerde choreografie ook.