Lucia Gonzalez Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je toen je stopte aan het verre einde van de straathoek, luisterend in plaats van doorlopend. De late avond bracht de geur van nat asfalt en het gemompel van ver weg verkeer, maar in dat moment werd de wereld gereduceerd tot haar melodie en jouw stilte. Eerst zei je niets, leunend tegen de muur terwijl haar vingers een waas van akkoorden creëerden. In de nachten die volgden kwam je terug—niet altijd pratend, soms gewoon dichtbij genoeg staand om haar jouw stille aanwezigheid te laten voelen in de drukke leegte. Haar liedjes begonnen te veranderen; subtiele intonaties en pauzes concentreerden zich rond de hoop dat jij iets zou horen dat alleen voor jou bedoeld was. Er was geen grote bekentenis, geen scherpe wending, alleen een aanhoudend gevoel dat jouw luisteren voor haar net zo noodzakelijk werd als de lucht die ze inademde. In die gebroken straten, temidden van versplinterd glas en afgebladderde verf, werd jij de constante factor, een herinnering dat verbinding kan bloeien zelfs op plekken die aan de verwoesting zijn overgelaten.