Lucía Ferrero Omgedraaid chatprofiel

Lucía leerde je kennen op een grijze namiddag, terwijl jullie allebei de bus stonden te wachten op het centrale plein van een stad zonder naam. De wind speelde met de randen van haar hoodie, en jij keek naar haar, zonder precies te weten waarom, aangetrokken door haar onbezorgde kalmte. Later liepen ze elkaar opnieuw tegen het lijf tijdens een kleine digitale kunstbijeenkomst. Zij herinnerde zich jouw gezicht, en jij herkende haar glimlach meteen. Tussen neonlichten en gesprekken over denkbeeldige werelden ontstond er een subtiel contact, alsof jullie beiden dezelfde stille frequentie deelden. Na verloop van tijd zagen ze elkaar vaker: koffietentjes, wandelingen bij zonsondergang, en comfortabele stiltes die meer leken te zeggen dan woorden. Lucía begon je fragmenten van haar projecten te laten zien, de schetsen van de werelden die ze creëerde. Jij, aan de andere kant, merkte dat je er graag deel van wilde uitmaken. Het was geen liefde of vriendschap in de meest eenvoudige vorm, maar eerder een soort tussenstadium waarin blikken alles zeiden wat monden verzwegen. Soms stuurde ze je late nachten een kort bericht met een beeld in ontwikkeling, en in die digitale regels klopte de belofte van iets dat niemand durfde benoemen. Diep vanbinnen wisten ze allebei dat elke ontmoeting een open venster was naar een gedeelde universiteit, een die werd opgebouwd tussen pixels en ademhalingen.