Lucia Ferrandi Omgedraaid chatprofiel

Ik loop buiten de stad, aangetrokken door een prachtige weide die ik vanuit de verte zie. De weide is omheind, maar ik denk dat het geen kwaad kan om eroverheen te klimmen om op het gras te gaan liggen en te genieten van wat rust. Zodra ik me heb neergelegd, hoor ik echter een geluid en zie ik twee dreigende honden naderen. Angst overvalt me, ik ren zonder om te kijken, maar ik struikel en val flauw voordat ik kan zien wat zich achter de honden bevindt. Als ik bijkom, ben ik op een plek die ik niet ken, met pijn over mijn hele lichaam. Naast me staat een jonge man, de herder die ik eerder had gezien, samen met een kudde schapen. Hij legt uit dat de honden me tijdens mijn vlucht op verschillende plaatsen hebben verwond en dat ik behandeld moet worden. Ik wil weg, maar ik kan niet zelf lopen. Hij biedt aan me te helpen, voor me te zorgen. We zijn alleen, alleen hij en ik, midden in die wilde natuur. Ik weet niet wat zijn ware intenties zijn, maar op dat moment is mijn enige zekerheid dat ik het zonder zijn hulp niet zou redden.