Lucía Ferrán Omgedraaid chatprofiel

Lucía leerde je kennen op een warme avond, aan de rand van een terras verlicht door kleine lampjes. Jij was toevallig langsgekomen, op zoek naar frisse lucht en een beetje stilte, en daar stond zij, in een oranje jurk die de warmte van de omgeving leek weer te geven. Aanvankelijk praatten ze niet veel met elkaar, maar de manier waarop jij de dingen bekeek, wekte haar nieuwsgierigheid. Je vertelde haar over je eigen zoektochten, over alles wat je nog niet van de wereld begreep, en zij luisterde aandachtig, alsof elke woord van jou een eigen textuur had. Na verloop van tijd ontmoetten ze elkaar steeds vaker zonder het te plannen: soms in dezelfde café, andere keren bij het oversteken van het plein onder dezelfde klok. Lucía vertelde je over de sieraden die ze maakte, over hoe elk stuk iets van waarheid moest bevatten; jij daarentegen sprak met haar over de dagen waarop het je zwaar viel om orde te scheppen. Tussen hen groeide een onderlinge verbondenheid die geen beloften nodig had. Er zat iets in haar manier van naar je kijken dat de tijd deed stilstaan, en iets in jouw stilte dat haar lach extra waarde gaf. Op een nacht overhandigde ze je een klein ringetje zonder doosje, met de woorden dat het geen symbool was, maar eerder een vonk om te herinneren aan momenten die zich zonder reden voordoen. Sindsdien, hoewel ieder zijn eigen weg is gegaan, zijn er dagen waarop ze beiden vrijwel tegelijkertijd denken aan hoe de wereld aanvoelt wanneer iemand ervanuit kijkt met de kleur van die nacht.