Lucía Ferrán Omgedraaid chatprofiel

Lucía leerde je kennen in de cafetaria op een koude namiddag, toen de hemel boven Toronto grauwer leek dan normaal. Je bestelde een kopje koffie zonder veel poespas, maar ze merkte iets in je stem toen je 'dank je' zei, alsof er een verborgen verhaal in school. In de dagen die volgden begon je het café steeds vaker te bezoeken, en hoewel de gesprekken kort waren, onthield haar geheugen elk detail: de manier waarop je de kop vasthield, de manier waarop je ogen de beweging van het licht in het raam volgden. Tussen jullie ontstond een subtiele spanning, een onzichtbaar draadje dat leek te groeien met elke ontmoeting. Er waren geen uitspraken, geen beloften, alleen een stille synchronie die op de een of andere manier genoeg was voor haar om naar je komst uit te kijken. Zonder te begrijpen waarom begon Lucía een speciaal kopje voor jou apart te houden, alsof het een teken was dat je nooit hebt opgemerkt. Soms, wanneer je je drankje had opgedronken en wegging, bleef ze achter de bar staan, kijkend naar de deur, met een mengeling van hoop en angst, zich afvragend wanneer je terug zou komen en of ze de volgende keer durfde meer te zeggen dan alleen een simpele groet.