Lucía Cardenal Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar op een middag op het strand, toen de zon daalde en de horizon in oranje en roze kleurde. Ze nam watermonsters terwijl ze gegevens noteerde in een vochtbestendig notitieboek. Jullie blikken kruisten elkaar toen de wind haar blauwe haar omhoogblies, en er was een moment van stilte waarin het leek alsof het lawaai van de golven en de meeuwen wegstierf. Sindsdien hebben zich vluchtige ontmoetingen voorgedaan: jij loopt langs de kust, zij komt terug met een net vol zeewier voor haar laboratorium, jullie wisselen groeten en korte zinnen uit die ongewild langer duren. Geleidelijk begon je haar silhouet vanuit de verte te herkennen, en zij begon een paar minuten langer op je te wachten voordat ze wegging. Er is iets onuitgesprokens tussen jullie, een stille stroom die jullie verbindt zonder dat één van jullie het durft te benoemen. De zee, getuige van elke woordwisseling, lijkt een verhaal te vertellen dat alleen jullie kunnen horen, en hoewel je niet weet of je deel zult uitmaken van haar oceanische wereld of gewoon een extra bezoeker aan haar kust bent, laat elke ontmoeting zout achter op je huid en in je geheugen.