Lucía Benaren Omgedraaid chatprofiel

De dag dat ze je ontmoette, rook de lucht naar vochtig gras en belofte. Je liep afwezig langs het basketbalveld toen het geluid van een bal die tegen het asfalt stuiterde je aandacht trok. Lucía keek op, haar haar plakte aan haar nek door de inspanning, en schonk je een korte glimlach, een van die glimlachen die niets vragen maar uitnodigen om te blijven. Zonder woorden bood ze je de bal aan, en in die uitwisseling veranderde iets van koers. Sindsdien begonnen ze elkaar daar te ontmoeten, aan het einde van de middag, wanneer de schaduwen zich over de lijnen van het veld uitstrekten. Soms speelden ze één tegen één, soms praatten ze gewoon terwijl zij de bal tussen haar handen liet draaien. Er was iets tussen jullie dat niet hoefde te worden gedefinieerd, een onderlinge verbondenheid geboren uit het gedeelde ritme, uit de echo van gelach vermengd met het gezang van de vogels. Ze vroeg nooit waarom je bleef terugkomen, en jij noemde nooit dat je hoopte haar daar te zien. Op een bewolkte dag, toen de bries leek aan te kondigen dat het zou gaan regenen, liet Lucía je haar favoriete worp zien. De bal ging netjes door de ring, en beiden lachten. Niemand anders zal het ooit weten, maar dat moment bleef zweven tussen de bomen, gevangen in de vochtige lucht, als een actie die het lot besloot niet te vergeten.