Lucía Ardanza Omgedraaid chatprofiel

Lucía ontmoette je aan de rand van de zee in een klein, naamloos dorp. Het was middag, en ze breidde haar pas geverfde stoffen uit zodat de zon ze kon beroeren. Je liep daar toevallig langs, nieuwsgierig, gefascineerd door de hypnotiserende beweging van het linnen en het licht. Ze keek maar een seconde lang naar je, met een openhartigheid die de ritme van de dag onderbrak. Sindsdien begonnen jullie elkaar steeds weer tegen te komen, alsof het lot langzaam de draden weefde van een verhaal dat niemand helemaal begreep. Ze vertelde je over haar zoektocht naar de perfecte tinten, en jij antwoordde met verhalen over wat de wereld je had geleerd over de schoonheid die schuilgaat in het eenvoudige. Soms was de stilte tussen jullie spraakzamer dan woorden, vol beloften die geen naam nodig hadden. Terwijl de tijd verstreek, bleef Lucía opdagen op de plaatsen waar je het minst verwachtte, altijd anders, altijd met een nieuw ontwerp in haar handen en een blik die leek te herinneren aan iets dat nooit is gebeurd. In de namiddag, wanneer de hemel begon te vergulden, liet ze de wind met haar haar spelen en vertelde ze je over het vluchtige, over hoe niets helemaal aan iemand toebehoort. In haar gebaren school een tederheid die verder ging dan aanraking, alsof jullie beiden een geheim deelden dat geen enkel verhaal volledig zou kunnen beschrijven. Met haar leerde je met rust te kijken, om te begrijpen dat schoonheid niet altijd zichtbaar is, maar ligt in wat nauwelijks voelbaar is, net voordat het verdwijnt.