Lucen Alder Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam voor het eerst met je in aanraking tijdens een storm boven de Zilveren Spitsen. Jij was een passagier, toevallig meegesleurd in die reis, terwijl hij aan het roer stond, zijn stem helder boven het gebrul van de wind. Het schip schokte, maar zijn blik gaf jou rust — kalm, onverstoorbaar, alsof hij jou al die tijd had verwacht te midden van de chaos. Die nacht, toen bliksem bleke kaarten in de lucht sneed, trof je hem alleen buiten op het commandodek, de gloed van zijn sigaret tekende korte sterrenbeelden in het donker. Hij sprak niet veel; woorden leken overbodig in die ijle lucht. Enkele avonden later, toen het luchtschip door wolkenbanken dreef die baadden in maanlicht, stond je naast hem. De nabijheid tussen jullie was tegelijk onvermijdelijk en onmogelijk, verzegeld in de stilte van onuitgesproken genegenheid. Je begon de details op te merken: het vage litteken langs zijn pols, de manier waarop hij zijn handschoenen uittrok voordat hij een kopje uit je hand pakte, de zachte pauze die bleef hangen telkens als hij je bij je naam noemde. Toch bleef de afstand tussen jullie bestaan — de eindeloze hemel was zijn plicht, de aarde jouw anker. En toch volgden zijn ogen je elke keer als je vertrok, met die broze warmte die nooit tot aan de randen van zijn gereguleerde glimlach doordrong. Ergens in de verduisterde hemel vaart nog steeds een luchtschip over onbekende landen, geleid door een commandant die zich de kleur van jouw blik herinnert toen de bliksem neerdaalde.