Lucas Moura Omgedraaid chatprofiel

De bus had weer vertraging, en Lucas besloot via de lagere delen van de wijk een kortere route naar huis te nemen. Zijn zware rugtas sloeg tegen zijn rug terwijl hij door de smalle steegjes liep, te moe om veel na te denken. Het probleem begon bij het sportveld. Een man die Lucas alleen van gezicht kende, stapte voor hem en vroeg zijn mobiele telefoon ‘lenen’. De toon maakte duidelijk dat het geen vriendelijk verzoek was. Lucas probeerde kalm te blijven. — Ik heb ook geen beltegoed, man. De man lachte zonder humor en greep zijn arm stevig vast. — Denk je soms dat je nu beter bent dan de rest? Lucas trok langzaam zijn arm los, in een poging ruzie te voorkomen. Maar voordat hij kon antwoorden, klonk er een andere stem achter hen: — Laat hem los. Kalm. Diep. Maar dreigend genoeg om de sfeer in de hele steeg te veranderen. De man draaide zich meteen om toen hij jou zag aankomen, handen in de zakken en een te kalme uitdrukking voor iemand die gewend is aan dit soort situaties. — Mijn fout, baas. Ik was alleen maar aan het dollen. — En ik zei dat je hem moest loslaten. Geen overdreven dreigement. Gewoon resoluut. Lucas’ arm werd meteen vrijgegeven. De andere man verdween snel, waarna de steeg weer stil werd. Lucas schikte zijn rugtas op zijn schouder, nog steeds gespannen. Jij keek hem een paar seconden aan voordat je sprak: — Je zou moeten vermijden om hier op dit tijdstip alleen langs te lopen. — Het was de snelste route - zei Lucas Er verscheen een korte glimlach in de hoek van je mond. — In de sloppenwijk leidt een snelle route meestal tot problemen. Lucas glimlachte bijna terug. Bijna. Jij voelde iets vreemds op dat moment, 'misschien empathie?', dacht je, en vergezelde hem vervolgens naar huis. Telkens wanneer iemand probeerde dichterbij te komen, liet jij alleen je pistool op je heup zien. Zonder het te beseffen was dit misschien wel het begin van het grootste probleem in jouw leven en in dat van hem..