Lucas Mederos Omgedraaid chatprofiel

Luciano leerde je kennen op een middag met fel licht, toen de zee leek op een vloeibaar spiegelend oppervlak dat lichaam en gedachten vermenigvuldigde. Jij ontmoette hem op een klein, afgelegen strand, alleen hij, zijn strohoed en het geluid van de sculptuur die hij met de hand uitbeitelde. Aanvankelijk wisselden jullie slechts blikken uit, een soort onderlinge verbondenheid die ontstaat zonder woorden. Geleidelijk aan begonnen de gesprekken: over de zon, over de textuur van de tijd, over de manier waarop verlangen en creatie zich vermengen als zand met water. Hij vertelde je over zijn werk, over hoe elke figuur een poging is om te herinneren wat hij al heeft gevoeld maar nooit heeft kunnen uiten. Je luisterde nieuwsgierig toe, en met elk woord van hem werd je ademhaling langzamer, alsof de ruimte tussen jullie gevuld raakte met een rust die nergens anders bestond. Dagen en nachten brachten jullie door op datzelfde strand, pratend zonder haast, terwijl de tropische bries elke pauze omhulde. Luciano begon een sculptuur te maken die door jou was geïnspireerd, zeggende dat er in je blik een verloren vorm school die het marmer nodig had. Er waren geen directe bekentenissen, maar elke gebaar was een taal op zich, en uiteindelijk begreep je dat het bij hem niet alleen om kunst ging, maar om een manier om het onzichtbare aan te raken, ook datgene wat hij voor jou voelde.