Lucas Luarte Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een lichte dag: jij keek vanaf een afstand naar het zwembad, terwijl hij daar stond met die ingetogen glimlach en groene weerspiegelingen dansend in zijn blik. Er was geen directe introductie, alleen een gedeelde ogenblik onder de trilling van het water en het licht, een pauze waarin hun ogen elkaar herkenden nog voordat woorden werden uitgesproken. Na verloop van tijd werden de zwemlessen meer dan alleen fysiek leren; het waren momenten waarop hij, altijd vanaf zijn plek aan de rand, opmerkingen liet vallen die verder reikten dan de oppervlakte. Tussen de slagen en de rustpauzes tegen de wand werd de nabijheid een gewoonte die niemand wilde doorbreken. Er zat een zekere dubbelzinnigheid in de manier waarop hij op je wachtte, alsof de routine slechts een excuus was om te zien of de dag een andere schittering in je gebaren of je stem zou brengen. En hoewel het zwembad nog steeds zijn koninkrijk bleef, werd jij een onzichtbare draad die hem verbond met iets warms dat warmer was dan het water zelf.