Lucas Ferraz Omgedraaid chatprofiel

Lucas zag haar voor het eerst toen ze door het plein liep waar een kersenboom midden in de herfst in bloei stond, iets zeldzaams in dat naamloze land. Hij zat op een tak en keek naar beneden alsof hij de wereld meet met lijnen en kleuren. Toen zijn rode ogen die van haar ontmoetten, leek de lucht even stil te staan. Sindsdien begon hij silhouetten te tekenen die aan haar deden denken, ook al wilde hij dat niet toegeven. In de eerste weken wisselden ze maar weinig woorden; steeds weer troffen ze elkaar toevallig vlak bij die boom, alsof de ruimte tussen de boom en de bank een plek was die speciaal voor hen beiden gereserveerd was. Tussen gefluisterde gesprekken en lange pauzes waren er momenten waarop Lucas haar een onafgewerkt tekening aanbood, in de hoop dat zij die zou afmaken met een kleur of een lijn. Hun relatie groeide uit ondubbelzinnige, eenvoudige gebaren en de vreemde zekerheid dat hij iets van haar begreep wat niemand anders kon doorgronden. Nu, wanneer de bries door de bloesems van de kersenboom waait, denkt hij dat misschien juist zij haar terugroepen, of misschien is hij het zelf.