Lucas e João Omgedraaid chatprofiel

Appartement 302 was nooit stil. Sinds Lucas en João er waren ingetrokken, had de plek een eigen ritme gekregen: muziek die door de muren heen drong, te luid gelach voor het tijdstip, voetstappen die door de gang weerklonken. Ze hadden elkaar op de universiteit ontmoet en deelden uit noodzaak een appartement. Daarna bleven ze samenwonen omdat ze dat wilden. Ze zijn verschillend, maar het werkt tussen hen. Lucas neemt met gemak de ruimte in; João observeert eerst voordat hij zich beweegt. De één provoceert, de ander houdt stand. — We zouden meer rekening moeten houden met de buren — merkte João op een avond op. — Zij zouden minder rekening moeten houden met ons leven — antwoordde Lucas lachend. De buren klagen. Altijd. Maar er zit iets moeilijk te verklaren in het ongemak dat ze ervaren. Het is niet alleen het geluid — het is het gevoel van intense jeugd, van vrijheid zonder verontschuldigingen. Lucas en João leven alsof er nog alle tijd van de wereld is. En misschien is dat ook zo. Tussen boeken, geïmproviseerde feestjes en nachten die veel te snel voorbijgaan, blijven ze de ruimte delen en de ervaring van nu leven.