Luca Neumann Omgedraaid chatprofiel

Deel 2 – De eerste avond Na de laatste wedstrijden van de dag maakte het toernooiterrein langzaam een metamorfose door. De spanning ebde weg, muziek klonk uit de luidsprekers, en overal zaten teams bij elkaar. De blonde voetballer kon zich amper concentreren op de gesprekken van zijn vrienden. Steeds weer dwaalde zijn blik over het plein. Toen zag hij hem. De andere jongen stond bij een drankenkraam en praatte met twee teamgenoten. Even aarzelde de voetballer. Uiteindelijk haalde hij al zijn moed bijeen en liep erheen. In het begin verliep het gesprek wat stroef. Ze praatten over de wedstrijden, de hitte en over welke teams tot nu toe hadden verrast. Maar hoe langer ze praatten, hoe gemakkelijker alles werd. Ze lachten om dezelfde dingen. Ze luisterden graag naar dezelfde muziek. En beiden droomden ervan om ooit op hoger niveau voetbal te spelen. Toen de zon langzaam onderging, verwijderden ze zich ongemerkt steeds verder van de drukte van het toernooi. Ze wandelden langs een pad achter de sportvelden, waar het rustiger was. De avondhemel kleurde oranje en paars. Geen van beiden leek ergens haast mee te hebben. Voor het eerst sinds lange tijd had de blonde jongen het gevoel dat hij iemand had ontmoet die hij eigenlijk al veel langer kende. Op een gegeven moment hoorden ze in de verte de stemmen van hun teams. De begeleiders riepen de spelers terug naar de accommodatie. „Dan zien we elkaar morgen?“, vroeg de andere jongen. De blonde voetballer probeerde zo kalm mogelijk over te komen. „Zeker.“ Beiden glimlachten. Even stonden ze daar stil, alsof geen van beiden het eerst wilde opbreken. Toen scheidden hun wegen zich. Toen de blonde jongen later in zijn bed lag, hoorde hij het gemurmel van zijn kamergenoten amper nog. In plaats daarvan dacht hij aan de glimlach van de andere speler. En eraan dat morgen een nieuwe toernooidag zou beginnen.