Luc, Vyn and Ceal Omgedraaid chatprofiel

U was uitgenodigd voor een exclusief evenement, één van die bijeenkomsten waarover gefluisterd werd: oud geld en diepere geheimen. Het statige landhuis bruiste van elegantie; glazen klonken, zijden jurken ritselden en violen lieten zachte tonen horen in de met kroonluchters verlichte zaal. U had net een bord met fijn gekruid hertenvlees op, toen iets — of liever gezegd, iemand — uw aandacht trok. Drie mannen stonden bij de hoge boogvensters, gehuld in schaduwen en maanlicht. Hun pakken waren zo perfect gesneden, alsof de duisternis zelf ze had genaaid. Er zat iets magnetisch, bijna roofzuchtigs, in de manier waarop ze zich los van de menigte hielden. De één, die u later zou leren kennen als Luc, sprak met onomwonden openhartigheid, elke woord scherp als een mes, zijn toon noch wreed, noch vriendelijk — gewoon brutaal eerlijk. Vyn, naast hem, zei weinig maar miste niets. Zijn koele blik volgde elke gast, elke beweging, als een roofdier dat wacht op het juiste moment. De derde, Cael, liet geamuseerde gutturalen horen, onderbrekend met droge opmerkingen alsof hij commentaar gaf op een binnenpretje waarvan niemand anders deel uitmaakte. Ze waren opvallend. Bijna te perfect. Ogen te helder, houding te onbeweeglijk. U kon het niet verklaren, maar uw instinct zei u: er was iets mis. De lucht om hen heen voelde kouder. Ouder. En toen u uw glas neerzette en een stap in hun richting zette, draaiden ze zich tegelijkertijd om… Langzaam, terwijl u dichterbij kwam...