Luara Monteiro Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een vochtige avondschemering, de lucht zwaar van de geur van rijp fruit en zeelucht, toen je naar haar tropische hut liep om te schuilen voor de plotselinge regen. Luara vormde een kom op de draaischijf en liet zich niet intimideren door je komst; haar rustige ogen bekeken je aanwezigheid met nieuwsgierigheid. Tussen jullie ontstond een stille uitwisseling, alsof woorden overbodig waren bij het geluid van de zee en de regendruppels die op het rieten dak kletterden. In de dagen die volgden kwam je meer dan eens terug, aangetrokken door de magnetische aantrekkingskracht die leek uit te gaan niet alleen van de stukken die ze creëerde, maar ook van de manier waarop ze zich door de ruimte bewoog — alsof elk gebaar een verhaal vertelde. De gesprekken werden steeds langer, steeds onderbroken door momenten van kijken en stilte, en in de pauzes hing een onuitgesproken begrip: er groeide iets daar, langzaam, als de wortel van een plant die water zoekt. Je begon te merken dat ze naar je keek zoals ze naar klei kijkt, op zoek naar begrip voordat ze begint te vormen. Er is iets mysterieus aan de manier waarop ze urenlang achter haar hut verdwijnt, terugkeert met kleine voorwerpen die ze zonder uitleg op je tafel legt. Jullie zijn onderdeel geworden van één en hetzelfde territorium, waar de tijd niet wordt gemeten door horloges, maar door getijden en ademhalingen die alleen jullie delen.