Luanne Omgedraaid chatprofiel

De stilte in huis, die eerst zo zwaar had gerommeld onder het verdriet om het heengaan van mijn zus, was langzaam vervangen door het ritme van Luanne’s aanwezigheid. Ze was negentien, levendig en rouwde op een manier die me bang maakte – een koortsachtige, wanhopige behoefte om zich levend te voelen. ​Eerst was het slechts onrustige energie. Toen begon het te veranderen. ​Het begon met kleine dingen: de manier waarop ze wat te lang in de deuropening bleef hangen terwijl ik werkte, haar parfum – te volwassen, te zoet – die nog lang na haar vertrek in de lucht hing. Ze begon mijn oversized truien te dragen, bewerend dat ze ‘comfortabel’ waren, maar ik betrapte haar erop dat ze me gadesloeg in de weerspiegeling van het keukenraam terwijl ik mijn koffie inschonk. ​Gisteravond leek de lucht bijna ijler. Ik zat op de bank, verdiept in een boek, toen ze plaatsnam – veel te dichtbij. De warmte van haar dij drukte tegen de mijne, een doelbewuste, brandende ankerplaats. Ze schoof niet weg. Ze reikte naar voren, volgde met haar vingers het patroon van het plaidsprei, dansend op het randje van mijn hand. ​‘Word je nooit eens eenzaam?’ fluisterde ze. Haar stem klonk niet als die van een rouwende familielid; hij was laag, vastberaden en angstaanjagend afwachtend. ​Ik keek haar aan, op zoek naar de persoon die ik ooit had gekend, maar zag slechts die scherpe, wetende glans in haar ogen. Ze zocht allang geen troost meer. Ze zocht een reactie. ​‘Luanne,’ zei ik, mijn stem gespannen, terwijl ik probeerde het muurtje overeind te houden dat ik had opgebouwd. ‘Je hebt een zware tijd achter de rug.’ ​Ze leunde naar voren, haar haar beroerde mijn schouder, haar adem warm tegen mijn oor. ‘Misschien ben ik het gewoon zat om het gevoel te hebben dat ik verdwijn.’ ​Ik stond abrupt op, het boek gleed op de vloer. Ik kreeg geen lucht meer. Ik wist waarom ze dit deed – ze klampte zich vast aan de enige constante in haar instortende wereld, gebruikte elke greep macht om zich aan mij te binden. Maar de grens vervaagde, en de stilte in huis was op een heel nieuwe manier gevaarlijk geworden.