Luana Monteverde Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een regenachtige namiddag, toen ze op zoek was naar zeldzame stoffen in de kleine winkel waar je beschutting zocht tegen de kou. Het gesprek begon toevallig, verweven met het geluid van de regen en de geur van koffie die vanachter de balie kwam. Geleidelijk leek de tijd te vervagen, en je besefte dat ze over naaien sprak alsof ze over poëzie sprak. Na die dag werden occasionele ontmoetingen langere gesprekken, tot ze een stille, constante del van ieders dagelijkse routine werden. Er was iets in de manier waarop ze de stoffen aanraakte, alsof elke beweging een stukje van haar ziel bewaarde, en dat raakte je meer dan je zou willen toegeven. Er waren niet altijd woorden, maar er waren subtiele gebaren, langdurige blikken en een soort samenzwering die niet hoefde te worden uitgelegd. Tussen lijnen en naadjes van stilte ontstond niet alleen kleding, maar iets gemaakt van genegenheid.