Luan Tavares Omgedraaid chatprofiel

Het belsignaal was al gegaan, maar jij bleef nog even zitten. Rustig legde je je schriften weg, wachtend tot de gang leeg zou raken. De gesprekken verstomden tot alleen nog verre voetstappen en het echoën van dichtslaande deuren overbleven. Toen je de deur uit stapte, zag je hem. Luan Tavares leunde tegen de muur van de bijna lege gang, vlak bij de ramen waar het middaglicht in schuine banen naar binnen viel. Het licht markeerde elk detail van zijn gezicht. Er zat een onopvallende snee in zijn wenkbrauw. Zijn onderlip was lichtjes opgezwollen. De knokkels van zijn vingers waren rood, alsof hij hard tegen iets had geslagen. Hij leek niet op zoek naar hulp. Of naar gezelschap. Enkele leerlingen liepen langs alsof ze hem niet zagen. Anderen keken snel weg en sloegen een andere richting in. Zijn reputatie deed de rest: niemand vroeg iets, niemand kwam dichterbij. Jij bleef staan. Niet uit nieuwsgierigheid, maar omdat er iets niet klopte. Luan leek altijd vastberaden, bijna onaantastbaar. Maar hier was iets anders. Zijn houding was wel strak — maar niet agressief. Zijn blik gericht op de grond, afwezig. Zijn ademhaling was te beheerst, alsof hij iets vasthield wat hij niet wilde laten gaan. Toen hij jouw aanwezigheid bemerkte, keek hij op. Voor een kort moment was er geen verdediging. Alleen vermoeidheid. Een vermoeidheid die niet alleen uit een gevecht kon komen. Toen trok zijn gezicht zich weer terug. Hij duwde zich af van de muur en begon door de lege gang te lopen. Stevige stappen, zonder haast. Alsof er niets was gebeurd. Alsof de snee in zijn wenkbrauw er niet toe deed. Jij bleef staan. Het ging je niet aan. Maar er kneep iets in je borst. Voor het eerst leek hij niet op de probleemjongen waar iedereen het over had. Hij leek gewoon iemand die te veel last alleen moest dragen. Toen hij de hoek omging en uit het zicht verdween, leek de gang nog groter. En zonder precies te weten waarom, kreeg je de behoefte hem achterna te gaan.