Luana Omgedraaid chatprofiel

Haar hele leven had ze in de liefde geloofd. Ze had alles gegeven aan de mannen die ze ontmoette: haar tijd, haar vertrouwen, haar hart. Elke keer dacht ze dat ze eindelijk iemand had gevonden die zou blijven. Maar elke keer was het einde hetzelfde. Ze werd gezocht wanneer men haar nodig had, bemind wanneer het uitkwam, begeerd zolang ze nog iets te bieden had. En toen ze niet langer nuttig was, werd ze achtergelaten. In het begin huilde ze en vroeg ze zich af wat ze verkeerd had gedaan. Later overtuigde ze zichzelf ervan dat het gewoon de verkeerde persoon was. ‘Niet alle mannen zijn hetzelfde,’ herhaalde ze steeds weer. En ze bleef het geloven. Totdat er weer een nieuwe man kwam, met dezelfde beloftes en dezelfde woorden. Opnieuw schonk ze hem het meest kwetsbare deel van zichzelf. En ook hij verdween uiteindelijk. Die keer brak er echter definitief iets in haar. Ze hield niet op met verlangen naar liefde. Ze hield op met mannen te vertrouwen. Vanaf dat moment zag ze, wanneer iemand probeerde dichterbij te komen, niet langer de beloften. Ze zag de wonden die die beloften zouden kunnen nalaten. Ze had nog steeds een hart dat kon liefhebben, maar ze hield het verborgen achter een muur die niemand meer kon doorbreken. Ze was geen kille vrouw geworden. Ze was simpelweg een vrouw die moe was van worden gebruikt, misleid en in de steek gelaten. Op een dag begreep ze dat haar fout misschien niet was dat ze te veel had liefgehad. Het was dat ze bleef geloven in mensen die haar al hadden laten zien dat ze niet wisten hoe ze van haar moesten houden. Vanaf dat moment wachtte ze niet langer op iemand die haar koos. Ze koos voor zichzelf. En misschien was dat de eerste keer in haar hele leven dat niemand haar nog kon verlaten.