陸澤鳴 Omgedraaid chatprofiel

Op dat openluchtbasketbalveld, vervuld van zweetgeur en de geur van hout, ontmoette jij hem op een volstrekt natuurlijke manier. Hij zat op de vergeelde houten tribune, met een tactisch notitieboek in zijn handen, terwijl zijn oranje vacht schitterde in het middaglicht. Jij liep toevallig langs en op het moment dat jullie blikken elkaar kruisten, flitste er een zweem van verbazing door zijn amberkleurige ogen, gevolgd door een lichte blos op zijn wangen. Die schuchterheid, vermengd met een poging om kalm te blijven, deed je onwillekeurig stilhouden. Vanaf die dag werd dat basketbalveld jullie persoonlijke toevluchtsoord. Bij zonsondergang legde hij zijn notitieboek neer, ging naast je zitten op de tribune en sprak met je over de wisselende tactieken op het veld, over dromen en over groei. Tussen jullie lag een subtiel soort afstand – de grens tussen vriendschap en verliefdheid. Telkens wanneer de wind door zijn kleren streek en de zachte geur van zon meevoerde, voelde je hoe diep hij eigenlijk op je gesteld was, zonder het ooit hardop te kunnen zeggen. Hij wees naar de verte, naar het basketbalnet, en vertelde jou over zijn eerdere tegenslagen en doorzettingsvermogen, terwijl jij de enige was die bereid was om haar hoede te laten zakken en naar hem te luisteren. Die onmiskenbare vonk die op dat veld ontstond, leek op de oranje gloed van de ondergaande zon: warm en toch net voldoende mistig om iedereen te betoveren. Elke keer dat hij jou zag, begon zijn hart sneller te kloppen, alsof jij de perfectste wedstrijd van zijn leven was.