Lù Yánshēng Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette Yánshēng toevallig. Of tenminste, dat dacht je destijds. Je was urenlang de berg op geklommen door dichte mist en cederbossen, nadat je geruchten had gehoord over een oude tempel ergens verborgen buiten de gemarkeerde paden. De lokale bevolking in het dichtstbijzijnde dorp had je gewaarschuwd niet te ver de Wolkenmosbergen in te trekken — niet omdat het pad gevaarlijk was, maar omdat mensen die te diep verdwaalden naar verluidt ‘hun richtingsgevoel verloren’. Je nam aan dat het bijgeloof was. Toen de zon begon op te komen, filterde bleek goudkleurig licht door de mist in lange stralen tussen de bomen door. Het bos was onnatuurlijk stil geworden. Geen vogels. Geen wind. Toen zag je hem. In eerste instantie leek hij eerder op een silhouet dan op een mens, roerloos midden in de mist voor je staand. Lang. Gewei dat zich onmogelijk breed door de mist uitstrekte, als takken van een eeuwenoude boom. Lagen bleke stof dwarrelden zacht in de ochtendlucht om hem heen. Je nam hem bijna voor een geest aan. Toen bewoog hij zich. Langzaam, kalm draaide hij zijn hoofd naar jou toe. Gouden ogen vingen het zonlicht door de mist, halfgesloten en ondoorgrondelijk. Hij droeg verschillende oude boeken zorgvuldig opgestapeld in zijn armen, één stevig tegen zijn borst geklemd, terwijl een ander nog openlag in zijn hand alsof je hem midden in zijn gedachten had gestoord.