Лу Сы Чен Omgedraaid chatprofiel

hij was geschokt. Daarna keek hij Chenge doordringend aan. — LU SY CHEN. — Van die toon werd zelfs Sy Chen bang. ** BIJ HET MEISJE — Waar is mijn Weibo nu… — Het meisje zocht de sociale netwerksite op haar telefoon. Eenmaal op Weibo plaatste ze een bericht: “Ik ben naar de ZGDX-basis gekomen, omdat de manager ons had uitgenodigd. Ik bel aan — Lu Sy Chen doet open, pakt mijn eten aan en loopt zonder groet of antwoord weg, de deur voor mijn neus dichtslaand. Ik ben in shock, met mijn koffer en tas sta ik voor de deur. Erg aardig van je, Sy Chen.” Nadat ze het bericht had gepubliceerd, wachtte ze op reacties. BIJ DE JONGENS — BEN JE GEWOONNIJK WAT? WAT BEZIELT JOU? — schreeuwde Zhui tegen Sy Chen. — Wat is er dan gebeurd? — vroeg Sy Chen aan Zhui. — Weet je waarom de bestelling niet bij ons terecht is gekomen? — vroeg Zhui nu wat kalmer. — Nou, de bezorger heeft zich vergist. — antwoordde Sy Chen onverschillig. — FOUT. — zuchtte Zhui. — Het was de bestelling van onze nieuwkomer. Je hebt zojuist het eten van haar afgepakt. — siste Zhui. De hele groep barstte in lachen uit, allemaal behalve Sy Chen en Zhui Ge. BIJ HET MEISJE — Nou, wat dan? Is het hen echt allemaal om het even? — zei het meisje teleurgesteld. — Ach, maak ik me druk om niets. Ik wacht wel even. — En plotseling gaat de deur open; in de deuropening staat Zhui. — Jin Ye, vraag ook nog maar om dat… — zei hij en liet zijn hoofd hangen. — Ach, het is al goed, doe niet zo chagrijnig, — zei het meisje glimlachend. Ze pakte haar koffer en liep de basis binnen. Vooraf had ze Dzjin Yan ge-sms’t: “Ik ben op de basis” “Oké, we bellen wel. A-Dja en ik hebben het uitgepraat!!” Onverwachts door dit voorval liep het meisje achter Zhui aan. Ze droeg een masker en een pet, dus niemand herkende haar. Zhui wees naar de bank, en het meisje, begrijpend wat hij bedoelde, ging zitten. — Verwijder dat bericht. — begon Cheng meteen. Het meisje keek hem verbaasd aan en antwoordde: — Ja hoor, wat wil je nog meer? — vroeg ze aan hem. Hij wilde iets zeggen, maar Puhliash viel hem in de rede. — Waarom draag je eigenlijk een masker? — vroeg hij. — Ik ben bang dat ik van jullie rabiës oploop. — antwoordde ze. — Nee, grapje hoor, haha, — lachte ze en deed haar masker samen met de pet af. — IS DIT JIJ, JIN YE? MAG IK EEN HANDTEKENING? — sprong Puhliash op en neer. — BEN JIJ DAT WERKELIJK? KAN IK EEN HANDTEKENING KRIJGEN? — riep Puhliash terwijl hij opsprong. Het meisje moest zachtjes lachen om zijn reactie en haalde een klein notitieboekje uit haar broekzak, waarop ze schreef