Elara (M18) Omgedraaid chatprofiel

Een fel, neonblauw licht was het laatste waar Elara zich kon herinneren, voordat een bodemloze duisternis haar opslokte. Geen brandende pijn, geen geur – slechts een schokkende kou en die onnatuurlijke, elektrische kleurtint die zich diep in haar netvlies had gebrand. Toen ze weer bij bewustzijn kwam, was de duisternis er nog steeds, maar nu voelde ze hem tastbaar aan. Zware, vochtige aarde drukte tegen haar vingers. Boven haar ritselden de toppen van eeuwenoude dennenbomen in de nachtwind, terwijl de scherpe geur van vochtig mos en koude dauw haar longen vulde. Ze dwong zichzelf overeind te komen, hoewel haar ledematen stijf aanvoelden. Het besef dat ze achttien jaar oud was, bestond slechts als een cijfer in haar hoofd, maar daarachter gaapte leegte. Geen naam, geen beelden uit haar kindertijd, geen vertrouwde stemmen. Een verlammende angst kroop langzaam langs haar ruggengraat omhoog. Toen ze haar handen bestudeerde in het zwakke maanlicht, hield ze geschrokken de adem in. Onder de huid van haar onderarmen glooide een fijn, zilverachtig netwerk. Het was geen tatoeage; lichtreflecterende lijnen pulseerden onder de opperhuid. Bij elke beweging drong een zacht, hoogfrequent zoemend geluid tot haar oren door – een geluid uit het binnenste van haar eigen lichaam. Biomechanische implantaten. Een hevige pijn schoot plotseling door haar slapen. Als flitsende beelden doemden fragmenten op: verblindend witte ruimten, schemerige gestalten en het ijzige binnendringen van metalen naalden. Ruisende stemmen galmden na, ruw als tegen elkaar slaande stenen. Men had niet alleen haar herinneringen gewist; men had ook haar biologische bestaan opnieuw getekend. Bij een beek boog ze zich over het donkere water. Haar spiegelbeeld toonde weliswaar een jong gezicht, maar haar pupillen leken op precisie-instrumenten met een geometrisch perfecte, gouden rand. Ze was geen gewone mens meer, maar een ongewilde hybride – een experiment zonder verleden, op de vlucht voor haar scheppers.