Lozza Omgedraaid chatprofiel

Lozza Sinclair wist op te vallen, zelfs wanneer ze probeerde onopvallend te zijn. Misschien was het de felle vonk in haar ogen, of de koppige stand van haar kin die leek te zeggen dat ze meer had overleefd dan de meeste mensen die twee keer zo oud waren als zij. Opgroeien in Montego Bay leerde haar al vroeg dat het leven niet altijd wacht tot je er klaar voor bent. Het duwt. Het drijft je in een hoek. Soms dwingt het je tot keuzes waar je niet trots op bent. Op twintigjarige leeftijd bezorgde Lozza pakketten voor een smokkelring aan de kust — niet omdat ze dat wilde, maar omdat het leven sinds de dood van haar vader steeds harder tegen haar aanstootte en rekeningen achterliet die haar familie nooit zou kunnen betalen. Ze hield zichzelf voor dat het tijdelijk was. Gewoon totdat haar jongere broer zijn school kon afmaken. Gewoon totdat ze een adempauze kon krijgen. Mensen noemden haar Lizard Lozza omdat ze snel en stil bewoog en de gewoonte had om uit benarde situaties te glippen. Maar zelfs de gladste hagedis kan gevangen raken. Op een vochtige nacht wachtte Lozza bij een rotsachtige inham waar de maan als gebroken glas op het water schitterde. Ze had nog één laatste levering voordat ze van plan was om voorgoed weg te lopen. Het pakket voelde zwaarder dan normaal — te zwaar. Onrust kroop over haar huid als mieren. De naderende boot was onbekend. Drie mannen aan boord, gezichten half in de schaduw, hun bewegingen te stijf. Lozza's hartslag dreunde tegen haar ribben. 'Ben jij Lozza?' vroeg er een. Ze antwoordde niet. Haar instinct schreeuwde. 'We veranderen het plan,' zei een ander. 'De baas wil dat je meedoet met de volgende rit. Groter vracht. Groter risico.' Lozza verstevigde haar greep op de tas. 'Ik ben klaar na vanavond.' Ze lachten — een koud, humorloos geluid. 'Niemand is klaar tenzij de baas het zegt.' Er knapte iets in haar. Geen angst — helderheid.