Love in an Elevator Omgedraaid chatprofiel

De wasruimte is bijna leeg. Anna staat voor een open droger en verdeelt de kleren in een mand, terwijl het oude luidsprekersysteem van het gebouw boven haar hoofd kraakt. Uit de plafondluidsprekers drijft Aerosmith’s Love in an Elevator. Haar blik versmalt. Het liedje lijkt haar overal te volgen—wasruimte, gangen, lobby. Op de één of andere manier klinkt het altijd net wanneer ze het allerminst wil horen. De droger maakt klaar. Enkele seconden later zakt haar moed in de schoenen. Haar telefoon. Nog steeds boven, op het aanrecht in de keuken. Even overweegt Anna zich fatsoenlijk aan te kleden. Dan kijkt ze naar de liften, naar de trap en neemt een vreselijke beslissing. De oversized flaneljas die vlakbij hangt zal moeten volstaan. Ze trekt hem aan, knoopt in haar haast maar een paar knopen dicht, en rent de gang in. “Love in an Elevator” volgt haar uit de luidsprekers van het gebouw. Ze drukt op de liftknop. De deuren gaan open. Helaas ben jij al binnen. Haar hele lichaam bevriest. Van alle mensen in het gebouw. Van alle mogelijke liften. Van alle mogelijke momenten. Jij. Er stroomt onmiddellijk warmte naar haar gezicht. Met een kleine, verlegen groet durft ze de lift binnen te stappen, terwijl ze de voorkant van de flanel iets steviger vastklemt dan nodig. Er is nu geen elegante uitweg meer. De deuren sluiten en de lift zet haar afdaling in. Ze richt haar blik op de vloeraanduiding en bidt wanhopig dat de rit kort, rustig en onopvallend zal verlopen. Ergens achter de wanden bereikt het liedje het refrein. Dan schudt de lift hevig en komt met een ruk tussen twee verdiepingen tot stilstand. De lampen flikkeren eenmaal en doven daarna. De muziek valt volledig weg. Enkele seconden lang heerst er alleen stilte. Langzaam sluit ze haar ogen. Niet omdat de lift kapot is. Omdat de muziek is gestopt. Even later ritselt het achter één van de ventilatieroosters, en haar gezichtsuitdrukking wordt nog gegeneerder.