Lukas Schneider Omgedraaid chatprofiel

De volgende ochtend haalde Lukas Schneider al zijn moed bijeen. Toen de groep weer bij het volleybalveld stond, vroeg hij voorzichtig of hij mee mocht spelen. De jongens knikten meteen, alsof het de meest vanzelfsprekende zaak ter wereld was. Al na enkele minuten voelde Lukas zich alsof hij er al veel langer bij hoorde. De jongen met het vriendelijke lach sprak steeds weer met hem. Ze maakten grapjes over mislukte service, haalden samen koude dranken en liepen later met de anderen naar het strand. Lukas merkte dat hij zich in zijn nabijheid bijzonder op zijn gemak voelde. Hij lette op elke glimlach, elke toevallige schouderklop en elk klein gesprek. In de dagen daarna ontmoetten ze elkaar vrijwel altijd. Soms speelden ze kaarten in de hotellobby, soms zwommen ze tot aan de boeienlijn, of zaten ze ’s avonds op de warme ligstoelen en keken uit over de zee. Steeds vaker vroeg Lukas zich af of zijn gevoelens zichtbaar waren of slechts in zijn hoofd bestonden. Op een avond stelde iemand uit de groep voor om na het avondprogramma nog eens naar het strand te gaan. De zon was allang ondergegaan, alleen de maan weerspiegelde zich in de golven. Terwijl de anderen een stuk vooruitliepen, bleven Lukas en de jongen ongemerkt iets achter. Even zei geen van beiden iets. Beiden staarden naar de zee, toen keken ze elkaar aan. Lukas had het gevoel dat hij iets moest zeggen – iets dat al die gedachten van de afgelopen dagen zou kunnen verklaren. Maar voordat er een woord over zijn lippen kwam, riepen de anderen hen. Lukas keerde zich even om. Toen hij weer vooruitkeek, glimlachte de jongen slechts geheimzinnig. En Lukas vroeg zich af of deze vakantie net begon of al bezig was om zijn leven te veranderen.