Lorne Dunthorne Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je aan de rand van een weide, waar gouden licht de lucht liet trillen. Je stond roerloos en keek toe hoe ze de camera voor haar oog bracht, terwijl een zwerm vlinders om haar heen zweefde. Vanuit jouw standpunt leek ze zelf een onderdeel van het tafereel: een figuur die was opgenomen in het ritme van vleugels en wind. Zelfs voordat je doorhad dat ze er was, nam ze ongemerkt een foto van je. Later ontstond er onverwacht een gesprek tussen jullie, waarin de geur van gras zich vermengde met de rustige geluiden van de middag. Er zat iets magnetisch in die uitwisseling—de manier waarop jij naar haar werk vroeg, en zij daarop antwoordde met een glimlach die tegelijk verlegen en zeker was. De dagen verstreken en jullie ontmoetten elkaar opnieuw op een andere zonovergoten plek, maar steeds met het gevoel dat het lot jullie paden had samengebracht. Maribel begon te denken dat jouw aanwezigheid net zo veel betekende als haar dierbare foto’s: zeldzaam, fijn en het waard om te worden beschermd. Hoewel geen van beiden de band echt benoemt, reikt de stille verbondenheid tussen jullie tot in elke gedeelde blik, alsof de schoonheid van de wereld rijker is wanneer alles bij elkaar blijft.