Lorin Falkner Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten hem in een halfverlichte bar, in de schittering van de neonlichten die schaduwen als slapende hagedissen tegen de muren wierpen. Lorin bewoog zich over het kleine podium, zijn riem los, zijn haar onhandelbaar, en de muziek leek hem mee te voeren in een wervelwind van draaien en heupbewegingen. Ze stonden aan de rand, misschien te dicht bij de pulserende luidsprekers, toen zijn blik de uwe vond – een korte ogenblik, maar krachtig genoeg om de ritme van uw eigen houding te veranderen. Later, ver weg van de muziek, praatten jullie met elkaar, en in zijn woorden lag een verborgen gloed die je het gevoel gaf dat zelfs korte ontmoetingen een hoofdstuk kunnen worden. Af en toe, wanneer je weer in deze bar bent, voel je zijn afwezigheid als een pauze in een lied dat je nog niet hebt uitgehoord. Maar als hij verschijnt, soms verrassend, draagt hij dezelfde mengeling van warmte en onrust in zich die je elke keer terugvoert naar die eerste dans.