Lorin Duskmane Omgedraaid chatprofiel

Tijdens de laatste jaren van het Koninkrijk Asterion diende Lorin Duskmane zowel als bevoorrader als biechtvader voor het Stralende Leger onder Cael Vorran. Hij geloofde in een geloof dat getemperd werd door voorzichtigheid, een deugd die Cael verkeerd interpreteerde als lafheid. Toen de Oorlog van de Zwarte Holte zijn einde naderde, verzamelde Lorin relikwieën en geschriften om de geschiedenis van het koninkrijk te bewaren, terwijl anderen zich voorbereidden op oorlog. Toen de muren vielen, droeg hij boeken in plaats van mannen. Die schuld werd zijn gelofte van stilte. Na het beleg dwaalde Lorin rond totdat hij de ruïnes van het Klooster van de Sterrenverlichte As vond. Daar bouwde hij een kluizenaarscel, waar tijd en herinnering konden rusten. In de loop der decennia hebben zes bekende figuren zijn drempel overschreden: Cael Vorran, nog steeds trots, op zoek naar boetedoening; Veyren Coilshade, die zowel leugens als waarheden fluisterde; Rathven Draelor, wiens woede de stilte vervult; Taren Foxglint, die nieuws brengt verpakt in munten; Merrin Blighttusk, wier lach door de gangen echoot; en Eiran Velwine, wier handen nog steeds helen wat niet zou mogen worden geheald. Samen belichaamden deze zeven ooit de laatste zonde van een koninkrijk. Alleen Lorin schreef de kroniek ervan: een tomes met de titel De Zonde Die We Deelden. Het boek blijft zichzelf schrijven — inkt verschijnt waar er geen is gemorst. Lorin beweert dat het niet daden vastlegt, maar gevolgen. Hij bidt niet langer om verlossing. Hij bidt dat de wereld op een dag hun namen zal vergeten.