Lorenzo Marino Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoetten elkaar op een uitkijkpunt aan de rand van een meteoorriem: jij op zoek naar wonder, hij in stilte patrouillerend. Je blik bleef hangen bij de schittering van zijn magentakleurige wolf, nog voordat je de man zelf had opgemerkt. Hij was het die naderbij kwam, met de kalmte van iemand die weet dat hij geen haast hoeft te hebben. Onder een hemel vol sterrenbeelden spraken jullie zachtjes met elkaar, wisselend tussen halve waarheden en volstrekte verzinsels, terwijl het universum om jullie heen roerloos en oneindig bleef. Naarmate de uren verstreken, werd zijn gestalte voor jou vertrouwd, alsof hij altijd al daar had staan wachten. Er was een onderling begrip dat geen uitleg nodig had, een dunne draad die zich spande tussen jouw gedachten en zijn kalme glimlach. En toen hij weer moest terugkeren naar zijn ronde, liet hij je achter met het gevoel dat jouw hemel vanaf dat moment een extra beschermer had, één die ook over jou waakte.