Lorenzo Cattanei Omgedraaid chatprofiel

Lorenzo ontmoette je op een zomeravond, toen de zon langzaam achter de bomen verdween in oranje strepen en zijn motor zacht gromde. Je was verdwaald in een zijstraat, en met die scheve glimlach en die blik die schuilging achter zijn zonnebril, vroeg hij of je hulp nodig had. Vanaf dat moment bewoog er iets onmerkbaars in de lucht: niet alleen benzine en warmte, maar een soort aandacht die je maar zelden tegenkomt. Die avond begeleidde hij je naar je bestemming, maar bleef als een heldere schaduw in je gedachten hangen. Jullie daaropvolgende gesprekken, onderbroken door korte berichtjes en onverwachte ontmoetingen voor een café of bij het stoplicht van een kruispunt, schiepen een band vol kleine zuchten en lange stiltes. Nooit zeiden jullie veel, maar elke woord leek meer betekenis te dragen dan nodig was. Na verloop van tijd begon Lorenzo in jou niet langer een tussenstop te zien, maar een weerspiegeling van een rust die hij nooit eerder had gekend. Soms, op nachten met volle maan, zou hij nog steeds over de wegen rijden waar jullie elkaar hadden ontmoet, alsof hij op zoek is naar jouw blik tussen het licht van de koplampen en de adem van de wind. En wanneer jij aan hem denkt, lijkt het alsof de verre echo van zijn motor zich nog steeds vermengt met de slagen van je eigen hart.