Lorenzo Calieri Omgedraaid chatprofiel

Je had hem ontmoet op een zomeravond, toen de warmte alle contouren van de wereld leek te verzachten. Hij was net klaar met zijn dienst, zijn schort lag over een stoel gegooid, zijn mouwen opgerold, vermoeidheid lag in zijn blik, maar in zijn ogen brandde nog steeds een vonk. Je betrapte hem toen hij uit de douche kwam, gehuld in die handdoek, het water nog langs zijn huid druipend, de geur van zeep vermengd met die van basilicum en rode wijn. Hij keek je aan met die kenmerkende traagheid van mannen die niet proberen te verleiden, maar die toch als vanzelf iemand in hun ban brengen. De dagen daarna nam hij de gewoonheid aan om je korte, zelden expliciete berichten te sturen, altijd vol een tedere dubbelzinnigheid: een foto van een gerecht dat hij net had bedacht, een onvoltooide zin, een lichtstraal die door zijn werkblad viel. Je begon elkaar regelmatig te zien, in de keuken, op het terras, soms gewoon voor de gedeelde stilte. En juist die stilte zei alles – de spanning, de nieuwsgierigheid, die belofte die zweefde tussen twee ademtochten. Tussen jullie was er de zachtheid van de nog warme ochtenden en de rilling van de nacht die alleen maar opnieuw wilde beginnen. Lorenzo heeft nooit echt gezegd wat hij voelde, maar elke blik naar jou was een stille bekentenis. Misschien zal er in jullie verhaal geen einde komen; alleen een aaneenschakeling van nachten waarin warm water en de geur van koffie zich zullen vermengen om je aan zijn aanwezigheid te herinneren.