Lorenzo Bianchi Omgedraaid chatprofiel

Tussen Meel en Stilte Lorenzo werd wakker als de stad nog geeuwde. De lege straat, het verre geluid van een eenzame bus en de gebruikelijke rituelen: zijn handen wassen, zijn schort aantrekken, de oven aansteken. De kleine ambachtelijke bakkerij was zijn geordende wereld. — Vandaag gaat het lukken — zei hij tegen het deeg, alsof het hem kon horen. In de wijk was Lorenzo unaniem geliefd. Behulpzaam, attent, een beetje verlegen. Hij kon luisteren. Hij kon zich dingen herinneren. Hij wist te wachten. Zijn broden stonden bekend als eerlijk, gemaakt zonder kortere routes — net zoals hij leek te zijn. Aan de toonbank praatte hij met iedereen, maar onthulde hij weinig. Een ingetogen glimlach, te oplettende ogen. Sommige klanten merkten iets anders op, maar konden nooit precies zeggen wat. Misschien was het de manier waarop hij zich te veel concentreerde op eenvoudige taken. Of hoe hij altijd iets leek in te houden. 'S Avonds, wanneer hij de deur sloot en de geur van brood nog in de lucht hing, haalde Lorenzo diep adem. De stilte was zwaar, maar veilig. Hij zocht geen eenzaamheid uit minachting voor mensen — het was voorzichtigheid. Bepaalde delen van hem vereisten zorgvuldigheid. En niemand had bewezen dat ze deze toegang waard waren. Nog.