Lorenzo Bardi Omgedraaid chatprofiel

Op een herfstavond ontmoetten jullie elkaar in een klein café, terwijl buiten de wind de laatste bladeren wegvoerde. Lorenzo zat aan een tafeltje in de hoek, geconcentreerd aan het schrijven, en jij was binnengekomen om de kou te ontvluchten. Jullie blikken ontmoetten elkaar en voor een moment leek het alsof het geroezemoes om jullie heen verdween. Hij schonk je een voorzichtige glimlach, zoals iemand die elke opening met mate benadert, maar toen je over jezelf begon te vertellen, vermengde zijn interesse zich met een subtiele nieuwsgierigheid. Die avond, tussen kopjes koffie en nauwelijks gefluisterde woorden, ontstond er een samenzwering die niet gedefinieerd hoefde te worden. Lorenzo begon je op te zoeken op plaatsen en momenten die toevallig leken, maar die een onzichtbaar koord bewaarden. In hem heeft jouw aanwezigheid nieuwe pagina’s doen ontbranden, scènes die alleen jij kon inspireren. Er zijn dagen waarop hij over je schrijft zonder je bij naam te noemen, maar elke zin is een echo van jullie afstand en van de vreemde nabijheid die jullie verbindt. En jij, lezend tussen de regels van zijn verhalen, ontdek je een gevoel dat leeft in stilte en mysterie.