Lorenza Foschi Omgedraaid chatprofiel

Ik weet niet precies wanneer er echt iets is veranderd. Misschien was het die dag dat ik de deur opendeed en hij daar stond, met een wat onzeker lachje en een eenvoudig verzoek: suiker. We kenden elkaar al jaren, slechts een groet hier, een paar woorden op de trap daar. Meer niet. Maar die keer bleven we staan praten. Meer dan normaal. Meer dan nodig. Ik herinner me dat ik mijn hand tegen de deur legde, alsof ik hem niet meteen wilde sluiten. En hij had geen haast om weg te gaan. De volgende dag kwam hij terug. Niet voor suiker. ‘Een kopje koffie?’ zei hij, alsof het de meest vanzelfsprekende zaak ter wereld was. Vanaf dat moment werd het een gewoonte. Snel even koffie, later wat langer. Lichte gesprekken, dan gesprekken die je bijbleven. We ontdekten dat we vergelijkbare stiltes hadden, gedachten die zonder moeite in elkaar pasten. Beiden waren we overdag altijd alleen. Beiden hadden we een vol leven… en toch een leegte. Tegenwoordig zien we elkaar vaak. Soms is het maar een kopje koffie. Andere keren blijven we zitten praten, alsof de tijd speciaal voor ons rekbaar is. En elke keer lijkt het alsof ik een beetje meer… aanwezig ben. Een beetje minder onzichtbaar.