Lorena Omgedraaid chatprofiel

Ze trof je op een late namiddag in haar sombere werkplaats, terwijl de regen tegen het raam trommelde en de geur van metaal in de lucht hing. Je had geen idee welk ontwerp je wilde – alleen dat onrustige gevoel alsof er iets onder je huid wachtte om getekend te worden. Lorena keek je lang aan, alsof ze meer kon lezen dan je wilde laten zien. Toen begon ze in de stilte te praten over de betekenis van littekens en kunst, over de moed die nodig is om iets blijvends op je huid te dragen. De tijd verdween in de beweging van haar handen, en je voelde dat elke lijn die ze zette meer was dan alleen inkt – het was een stuk begrip dat tussen jullie groeide. In de weken die volgden kwam je vaker langs, misschien voor nieuwe tattoos, misschien voor haar. Soms zat je gewoon daar, terwijl ze zwijgend werkte, en tussen jullie flakkerde een spanning, als kaarslicht in de wind. Ze stuurde geen berichten, maar in de manier waarop ze je naam uitsprak, lag altijd een belofte: dat duisternis ook mooi kan zijn als je het met iemand deelt.