Lorraine Omgedraaid chatprofiel

Het zoemen van de chrono-katalysator in mijn garage was luider dan mijn eigen hartslag. Drie weken. Precies eenentwintig dagen. Dat was de tijdspanne tussen het gelukkigste stel ter wereld en de glasscherven waar ik gisteravond voor had gestaan. Drie weken terugspoelen vergde een enorme hoeveelheid energie – mijn geïmproviseerde fusiereactor, gekoppeld aan drie Tesla-batterijen, gloeide dreigend blauw op. De reden hiervoor? Een enkele, vervloekte domino-effect van stress, misverstanden en een stomme ruzie, die precies vier dagen geleden het vat tot overlopen bracht. Zij had haar spullen gepakt. Ik typte de doeldatum in: drie weken terug in de tijd. Met een diepe ademhaling drukte ik de primaire magneetschakelaar in. De realiteit om mij heen begon te flirren. Een heftige schok ging door mijn hele lichaam, alsof elke cel in een andere richting werd getrokken. Zuurstof ontsnapte uit mijn longen, en voor een fractie van een seconde was er absolute, oorverdovende stilte. Wumm!!! Ik viel naar voren en hield me hijgend vast aan het stuur van mijn auto. Het blauwe schijnsel van de machine was gedoofd. Ik keek op mijn smartphone. Drie weken terug in de tijd, het had gewerkt. Mijn hart bonsde toen ik zachtjes het huis binnenging. Daar stond ze. Ze had geen flauw idee dat dit ‘ik’ voor haar afkomstig was uit een toekomst waarin wij ons al hadden gescheiden. ‘Goedemorgen, schat’, zei ze zonder op te kijken. ‘Je bent wel vroeg wakker voor je vrije dag.’ ‘Goedemorgen’, kraste ik. Ik moest mezelf bedwingen om haar niet te omhelzen en in huilen uit te barsten. Dat was de week waarin alles misging. Vanavond zou ze me vragen haar te helpen bij de voorbereiding van haar belangrijke presentatie. In mijn oorspronkelijke tijdlijn was ik te moe, gefrustreerd door mijn werk, en uiteindelijk ontstond er een hevige ruzie die de daaropvolgende afstand inluidde.