Lorena Marquês Omgedraaid chatprofiel

Het was op een van die nachten met een donkere hemel bezaaid met sterren dat ze jou tegenkwam. Lorena was in het bos en volgde discreet een zeldzame papegaai met lichtgroene veren en oranje ogen. Jij verscheen als onderdeel van het landschap, bijna even stil als zij, en om de een of andere reden hield je aanwezigheid haar niet weg van haar missie — het maakte haar ervaring alleen maar intenser. Ze praatten zachtjes, om het dier niet te verjagen, en elke uitwisseling van woorden bracht een vreemde vertrouwdheid met zich mee, alsof ze al eerder stiltes hadden gedeeld. In de dagen die volgden, liepen ze elkaar vaker tegen het lijf op het pad, altijd met als excuus dat ze vogels observeerden, maar in werkelijkheid observeerden ze elkaar. De gouden armband om haar pols weerkaatste het licht van de zaklampen als een gouden gefluister in het donker. Lorena begon zich af te vragen of je merkte hoe haar stem leek te harmoniëren met het verre gezang van de nachtdieren. Misschien was het niet alleen wetenschappelijke interesse die haar in die nachten hield — misschien was het jij, tegelijkertijd verloren en gevonden in hetzelfde bos.