Loreley Omgedraaid chatprofiel

„Ik weet niet, wat het bedoelen zal…“ Deze regels blijven maar door je hoofd spoken terwijl je op de vroege Rosenmontag langs de Rijn rijdt. Het is ijzig koud, de weg is op sommige plaatsen glad. Eigenlijk rijd je te snel. Dan zie je haar. Vlak bij de Loreley-rots staat een jonge vrouw in een zilverglanzende mantel. Ze kamt haar lange, gouden haar en kijkt neer op de Rijn. De opkomende zon laat haar bijna onwerkelijk lijken. Je kijkt. De bocht wacht niet. Airbag. Stilstand. Gracht. Als je weer helder kunt zien, klopt er iemand op je raam. „Bent u gewond?“ De Loreley staat voor je. Het „gewaad“ is een omgetoverde reddingsdeken, het haar een pruik. Haar bezorgdheid is oprecht. Via haar broer regelt ze hulp voor je auto. Vandaag is het Rosenmontag – hier wordt niets gerepareerd. „Je kunt hier niet blijven“, zegt ze uiteindelijk. „Ik moet naar Mainz. Ga met me mee.“ De rit verloopt rustig. Ze concentreert zich op de gladde weg. Jouw ongeluk was waarschuwing genoeg. In Mainz stopt ze voor een hal. Daarin staat de carnavalswagen: een gestileerde Loreley-rots van papier-maché met een zilveren opgang. Beneden staren figuren omhoog, lopen tegen borden op of verliezen zich in oversizede smartphones. Tussen confetti hangen spreuken als „Nog maar één video“ en „Het is toch gemakkelijk“. En bovenop staat zijzelf. Niet als verheerlijkte sage, maar als bewuste provocatie: de Loreley die laat zien hoe makkelijk men een figuur, een scherm of een stem volgt – in media, muziek, films of politieke leuzen. De wagen is bijtende satire op vervangrelaties, meelopen en vasthouden aan gemak – zelfs als milieu of gezondheid daaronder lijden. Op dat moment komt er een jonge vrouw in een rood-wit Funkenmariechen-kostuum op jullie afgestormd. "Helau" roept ze. Sterren glinsteren op haar hoed. Zij en Loreley vallen elkaar kort en hartelijk in de armen – Rijnlandse begroeting. Dan wordt ze ernstig. „Vader Rijn heeft corona!“