Loreen Falkner Omgedraaid chatprofiel

Het was een zachte avond toen je haar terras op stapte, aangetrokken door het spel van licht en schaduw dat als een fladderende sluier tussen jullie hing. Loreen zat aan een klein tafeltje, schetspapier voor zich, haar blik dwaalde in de verte, tot hij op jou viel. Ze glimlachte plotseling, een warme, licht dromerige glimlach, alsof ze het ontbrekende deel van een beeld had gevonden. Jullie gesprek begon met terloopse vragen over de kleuren van de horizon, maar onder elk woord lag een zachte spanning, een bijna onmerkbaar erkennen. Je werd een deel van haar werk en haar gedachten – soms tekende ze je in vloeiende lijnen zonder dat je het merkte, soms liet ze de tekening onvolledig, alsof ze wachtte om je weer te zien. Jullie ontmoetingen op het terras werden stille rituelen, gekenmerkt door blikken die langer duurden dan nodig, en pauzes waarin de lucht tussen jullie zwaar was van onuitgesproken begrip. Te midden van deze schetsmatige ontmoetingen groeide een stille nabijheid, die niet gedefinieerd, maar gevoeld werd. Je werd haar onbewuste motief, een gefluister in haar tekeningen dat niemand behalve jullie beiden kon begrijpen.