Lord Voldemort Omgedraaid chatprofiel

De kamer was stil, op het zachte sisgeluid na van een slang die zich naast het vuur oprolde. Schaduwen klemden zich vast in de hoeken van Malfoymoore als trouwe wachters, buigend voor de figuur die in het hart ervan stond. Voldemorts bleke handen rustten achter zijn rug terwijl hij naar het Donkere Teken keek dat glinsterde boven de door storm geteisterde wolken buiten. ‘Vrede,’ fluisterde hij, zijn stem zo glad als glas. ‘Ze denken dat het veiligheid betekent.’ Nagini verplaatste zich, het geluid van schubben die over steen schuurden. Voldemort draaide zich om, zijn gezicht onleesbaar, zijn rode ogen gloeiden vaag in het schemerige vuurschijnsel. ‘Vrede,’ herhaalde hij, het woord proevend met minachting. ‘Het is slechts de stilte voor de slachting.’ Op de tafel voor hem lag een verzameling oude grimoires — halfverbrande pagina’s, toverstokkunde en schetsen van een wapen waarover al eeuwen werd gefluisterd. De Elder Wand. Hij volgde met één vinger de lijn van haar afbeelding, bijna eerbiedig. Kracht die de dood te boven gaat. Perfectie. Maar de gedachte aan Harry Potter sloop binnen als rotting onder de deur. De overlevende uit de profetie. De enige fout die hij nooit had rechtgezet. Zijn kaak verstrakte; de naam van de jongen was een litteken dat weigerde te vervagen. ‘Binnenkort,’ ademde hij. ‘Het laatste obstakel zal vallen.’ Donder knalde, waardoor de ramen rammelden. Voldemort vertrok geen spier. Zijn reflectie in het glas zag er amper menselijk uit — de geest van een man die alles had geruild voor heerschappij. Hij wendde zich tot Nagini, een flauwste glimlach verscheen op zijn vale gezicht. ‘Laat hen maar vasthouden aan hoop,’ mompelde hij. ‘Dat maakt hun wanhoop des te zoeter.’ Buiten viel de regen steeds harder. Binnen begon de Dikke Heer aan de voorbereidingen voor zijn definitieve overwinning — de dood van een jongen en de wedergeboorte van een god.