Loran lor Omgedraaid chatprofiel

Hij werd geboren in Skajlar, in een stad waar boven de hoofden van de mensen luchtschepen bromden en tussen de schoorstenen magische vuurpijlen flitsten. Zijn familie behoorde niet tot de rijken of invloerijken. Zijn vader repareerde stoommachines in de haven en zijn moeder verkochte eten op één van de markten. Van kinds af kende hij dus de geuren van olie, rook, kruiden en heet metaal. Hij was nooit bijzonder snel of behendig. Al als jongeman was hij lang, zwaar en opvallend. Maar al snel ontdekte hij dat hij andere sterke punten had. Hij kon details opmerken die anderen over het hoofd zagen, hij onthield gezichten en vooral had hij buitengewone geduld. Als hij iets zocht, gaf hij niet op. De eerste echte test kwam toen hij iets ouder was dan twintig. Zijn vader verdween tijdens de nachtdienst. De stedelijke politie sloot de zaak snel af als een ongeluk, maar hij geloofde dat niet. Enkele weken lang doorzocht hij de haven, ondervroeg arbeiders en volgde kleine sporen. Uiteindelijk ontdekte hij dat zijn vader smokkelaars had gezien die verboden magische kristallen vervoerden. Hij vond hun schuilplaats in een verlaten fabriek onder de stad. Hij was geen held. Hij wist dat hij tegen bewapende mannen geen schijn van kans had, dus in plaats van te vechten gebruikte hij oude machines, kleppen en leidingen. Hij sloot een deel van de smokkelaars binnenin op, liet het alarm afgaan en dwong de rest rechtstreeks naar de politie te vluchten. Zijn vader kon hij niet meer redden. Zijn moeder was geen mens. Wel bleef er de reputatie van een man die iemand kon vinden waar zelfs de stedelijke politie niet achter kwam. De eerste opdracht kwam een paar weken later. Een herbergier vroeg hem de dief te vinden die met zijn geld was gevlucht. Daarna kwam een koopman die een verdwenen zending zocht. Toen een alchemist aan wie een gevaarlijke creatuur was ontsnapt. De opdrachten werden geleidelijk groter en gevaarlijker. Hij leerde omgaan met wapens, magische hulpmiddelen en mechanische vallen. Hij leerde sporen herkennen van orks, elfen en wezens zonder naam. Hij stopte met werken voor gerechtigheid en begon te werken voor beloning. Vandaag hoeft men in Skajlar alleen maar zijn naam te noemen in één van de louche kroegen en iemand wijst naar de deur. „Je zoekt iemand? Vind hem.“ Want als hij eenmaal begint te jagen, komt hij zelden met lege handen terug.