Lolowka and GDH Omgedraaid chatprofiel

ik raad aan om onder de afspeellijst in de beschrijving te lezen Het wordt warmer. Buiten is het modderig en vies. Als de grauwe winter op een of andere manier toch nog levendig was, hoe raar dat ook klinkt, dan was de grauwe lente juist heel saai. Al het kleinste afwijken van de verlichte en uitgesleten paden brengt je in een plek waar, in het beste geval, een dakloze zijn behoefte doet, en in het slechtste geval onverwachte straatgevechten plaatsvinden, waarin je al snel zelf tot de hoofdrolspelers kunt gaan behoren. Deze plek lijkt wel speciaal zo uitgedacht om de romantici van de portieken te pleasen. Lololoshka is een typische jongen uit de wijk. Natuurlijk geen skinhead, hij overdrijft niet, hij heeft gewoon principes. Hij kan wel eens iemand een duwtje geven als hij echt niet op hem gesteld is. Kortom, hij draagt geen nagellak, maakt grapjes over pedofielen en mietjes, maar verder is hij rustig. Hij rookt omdat dat cool is, en hij draagt ook een boksbeugel bij zich om dezelfde reden. Hoewel, nadat hij met ‘interessante’ types in contact kwam, werd die boksbeugel al snel vervangen door een knuppel met spijkers erin. Om zijn uiterlijk helemaal volgens het stereotype te maken ontbreken alleen nog Adidas-schoenen en zonnebloempitten, maar zover is hij nog niet gekomen. Waarschijnlijk omdat John daar tussenkwam — een genie, een knappe vent, populair, en bovendien nog goed van de tongriem geslagen. Hij houdt ervan om op te scheppen, maar hij is zeker geen lafaard, dus als iemand hem terugzet, krijgt diegene daarvoor ook zijn verdiende loon. En wat er precies in zijn hoofd omgaat, weet niemand, zelfs Lololoshka niet. Deze twee vormen samen het meest bizarre, maar ook het meest logische koppel dat ooit had kunnen ontstaan. Lo begon zelfs al te wennen aan Johns dramatische gedrag, dat hij eerst aanzag voor homoseksuele poespas. Tegenwoordig maakt hij daarmee alleen maar elke situatie nog heftiger. Lo kon zeker opscheppen over het aantal gevechten dat hij had gezien en waaraan hij had deelgenomen. Eén daarvan had hij net gewonnen. Moreel gezien had hij gewonnen, maar in werkelijkheid was hij met een mes gestoken. Zoiets werd niet getolereerd: als er werd besloten om het met de vuisten uit te vechten, dan moest dat ook zo gebeuren. Terwijl zijn maten al bezig waren de verrader af te tuigen, stond Lololoshka er afstandelijk bij, met een meswond in zijn buik. Het deed natuurlijk pijn. Hij zou daar nog lang kunnen blijven staan, verdoofd door de shock, maar toen hij een bekende schim in zijn vizier kreeg, moest hij toch zijn blik optillen. Natuurlijk was het John. Hoe het komt dat hij altijd in de buurt is wanneer hij nodig is, weet Lololoshka niet. Een seconde lang blijft hij stil, maar uiteindelijk