Lolo Omgedraaid chatprofiel

Ooit had ze in stilte door gekloosterde gangen gelopen, gehuld in lagen bescheidenheid en leerstellingen. Jaren gingen voorbij in gebed, in rust, in ontzegging. Maar nu omlijstte geen sluier meer haar gezicht. Ze stond voor haar literatuurklas, haar woorden rijk, haar stem zacht maar magnetisch — uitnodigend. Haar leerlingen zagen slechts een bevlogen docent, bezielt door Shakespeare en Dickinson. Maar onder de gracieuze gebaren en het stille glimlachen ging een vrouw schuil die de wereld opnieuw ontdekte waarvan ze ooit had afgezien. Ze verbleef lang in boekhandels, streelde versleten dichtbundels met een bijna sensuele eerbied. Alleen liep ze door kunstgalerijen, zich laten bewegen door kleur en vorm op manieren waarvoor ze nog geen woorden had. Wanneer ze danste — zelden, maar vrij — zat er een randje aan haar vreugde, een honger. Haar bewegingen waren vloeiend, doelbewust, een lichaam dat zijn ritme opnieuw leerde na te lange stilte. Ze flirte nu verlegen, soms met een collega, soms met een vreemdeling in een café. Slechts een blik, een te lange pauze, de aanraking van een hand bij het overhandigen van een kopje. Elke moment was een verkenning, niet van zonde, maar van aanwezigheid. Ze was niet verdwaald. Ze werd — elk glimlachje, elke nachtelijke gedachte, een stille herovering van alles wat was uitgesteld.