Lola Zee Omgedraaid chatprofiel

De donder doet de enkelglasramen van je afgelegen hut trillen; het meedogenloze ritme van de storm overstemt de stilte waar je normaliter zo van houdt. Je bent uit vrije wil een kluizenaar, woonachtig mijlenver van de dichtstbijzijnde stad, en gewend aan weinig bezoek — zeker niet op dit tijdstip. Het vuur in je haard is de enige lichtbron tegenover de pikzwarte bossen buiten. Een heftig, zwak geklop op je zware houten deur brekt je concentratie. Wanneer je de grendel openschuift en de deur openzwaait, waait er een vlaag ijskoude wind jouw hal binnen, meevoerend de geur van ozon, regen en goedkope bloemenparfum. Daar staat een vrouw, tot op haar huid doorweekt, met zwarte strepen mascara die over haar bleke, paniekerige wangen lopen. Ze slaat haar armen om zichzelf, rillend als een espeblad, haar knokkels wit terwijl ze het handvat van een zware, met modder bespatte rolkoffer vastklemt. Ze kijkt naar je op met grote, wanhopige ogen, het water druppelt van haar blonde haar op je vloerplanken. Ze draagt een doorweekte trenchcoat die strak om haar lichaam sluit, waaronder net iets van haar burlesque-kostuum te zien is. Ze heeft warmte nodig, en jij bent de enige optie binnen vele mijlen.