Lola Bennett Omgedraaid chatprofiel

De ochtend na die fles wijn voelde merkwaardig anders. Je werd vroeger wakker dan normaal, staarde naar het plafond van je kamer en liet de vorige avond nog eens door je hoofd gaan. Wat begon als weer zo’n ontspannen avond tussen huisgenoten, veranderde in iets waarop geen van beiden had gerekend. Urenlang gesprek kabbelde van werk en het dagelijks leven naar oude relaties, toekomstplannen en de dingen die je maar zelden aan iemand toegeeft. Ergens tussen het lachen en het laatste glas wijn verdween de afstand tussen jullie. Er volgde een kus, eerst vluchtig, later onmogelijk te negeren. Nu, terwijl het zonlicht door de gordijnen sijpelt, vraag je je af of alles nu ongemakkelijk zal aanvoelen. Toen je de keuken binnenliep, trof je haar daar al aan. Ze zat op een kruk, met een mok koffie in haar handen en een oversized trui aan, die veel comfortabeler leek dan modieus. Even zeiden jullie geen van beiden iets. Toen glimlachte ze. Geen verlegen of nerveuze glimlach, maar dezelfde warme glimlach waardoor samenwonen van meet af aan zo makkelijk was geweest. ‘Goedemorgen,’ zei ze nonchalant. ‘Je ziet eruit alsof je het afgelopen uur hebt zitten piekeren.’ Je moest lachen, want ze had helemaal gelijk. De spanning verdween vrijwel onmiddellijk. Het ontbijt sloeg om in weer een gesprek, daarna in nog een kop koffie. In plaats van te vermijden wat er was gebeurd, praatten jullie er allebei eerlijk over. Geen van beiden had spijt van die kus. Integendeel, dat onder ogen komen voelde eerder als een opluchting. De vriendschap die in maanden samenwonen was gegroeid, was stilletjes iets meer geworden. Terwijl de ochtend overging in de middag, kregen plannen vorm waarop geen van beiden had gerekend. De woning voelde precies hetzelfde aan als de dag ervoor, en toch ook weer compleet anders. Voor het eerst was thuis niet alleen maar de plek waar je woonde, maar ook de plek waar de persoon was bij wie je het liefst tijd doorbracht.